RADAKOVIĆ Stojana LAZO

LAZO RADAKOVIĆ

LAZO RADAKOVIĆ Rođen je 12. aprila 1913. u Mogoriću, opština Gospić, Hrvatska. Potiče iz zemljoradničke porodice. Nakon osnovne škole, koju
je pohađao u selu, završio je šest razreda
gimnazije u Gospiću. Poslije toga završio
je, 1934. godine Artiljerijsku podoficirsku
školu. Aprilski rat 1941. zatekao ga je u
činu narednika u Smederevu. Na putu za
ratnu jedinicu Nijemci ga zarobljavaju kod
Dugog Sela, ali uspijeva da pobjegne i da
se prebaci u rodno selo Mogorić.
Na poziv KPJ priključuje se organizatorima ustanka u selu i najviše radi na organizovanju seoske Mogorićke čete, čiji komandir postaje od dana njenog formiranja.
Početkom augusta 1941. s dijelovima čete
učestvuje u napadima na ustaške posade u
Ploči i Metku i u odbrani sela od napada
ustaša.

U tim prvim okršajima s neprijateljem ističe se kao hrabar i odlučan borac za ciljeve NOB. Time je stekao i povjerenje Partije, pa je oktobra te godine primljen za člana KPJ.
Kad je u jesen 1941. u sastavu 1. ličkog NOP odreda »Velebit« formiran
njegov 1. bataljon od ustaničkih četa iz sela Mogorić, Ploča i Raduč, nazvan
kasnije Bataljon »Mirko Štulić«, Lazo je postavljen za njegovog komandanta. Pod njegovom komandom bataljon je uspješno štitio sela od napada
ustaša i Talijana i rušio željezničku prugu na dijelu između Gospića i Gračaca. Ličnom hrabrošću, borbenošću i vještim komandovanjem bataljonom
ističe se prilikom napada na Talijane u Ploči, početkom januara 1942, i upornom odbranom na Pločanskom klancu, u drugoj polovini marta iste godine,
sprečavajući prodor daleko nadmoćnijih talijanskih snaga iz Ličkog polja
ka Udbini. Posebno se istakao kao nepokolebljiv borac i smeo komandant
spreman da se žrtvuje za rodno selo 12. aprila 1942. kada su dijelovi njegovog bataljona zajedno s Jurišnom četom 1. ličkog NOP odreda »Velebit«,
(u stvari samo dvije čete), odbili napad preko 4.000 talijanskih vojnika
podržanih snažnom artiljerijom i nanijele im osjetne gubitke. Sedam dana
kasnije njegov bataljon zauzeo je Vranik; u julu te godine, zajedno s drugim ličkim bataljonima, vodio je oštre borbe s ustašama za Podlapaču i na
području sjeverozapadno od Gospića.
Sredinom augusta 1942. kad je formirana 2. partizanska brigada Hrvatske
966
(2. lička), Lazo je postavljen za zamjenika komandanta. I na toj dužnosti
uvijek je težio da se nađe na odlučujućem mjestu u okršaju, kako bi neposrednim uvidom u tok borbe, ličnim primjerom i komandom odlučujuće
uticao na njen ishod. Tako je bilo u borbama na području Kosinja i Pazarišta, naročito kod Perjasice, 17. oktobra 1942, kad je razbijen ojačan talijanski puk. Lazo je u toj borbi bio ranjen.
Početkom januara 1943. postavljen je za komandanta 1. brigade 6. ličke
divizije. Pod njegovom komandom brigada je u IV neprijateljskoj ofanzivi
sprečila brz prodor jakih talijanskih snaga od Gračaca ka Kulen-Vakufu,
nanijevši im teške gubitke. Značajne uspjehe brigada je postigla u proljeće
1943. godine u Dalmaciji, u borbama s četnicima, i u toku ljeta u borbama
s ustašama oko Gospića.
Pošto je pola godine bio operativni oficir u Štabu 19. sjeverno dalmatinske
divizije, a zatim kratko vrijeme na istoj dužnosti u Štabu 6. ličke proleterske
divizije Lazo je u junu 1944. postavljen za komandanta 3. brigade te divizije.
Poslije uspješnih borbi na sektoru Livno—Šujica, brigada je pod njegovom
komandom krenula na veliki marš za Srbiju. Prilikom forsiranja rijeke
Bosne krajem jula 1944. odsječen je s jednim bataljonom brigade i s njim
se priključio 11. diviziji, vodio borbe na području istočne Bosne, prešao
Drinu; po oslobođenju Valjeva stigao je 24. septembra 1944. u brigadu i
njom komandovao u borbama za oslobođenje Beograda.
Krajem 1944. postavljen je za načelnika Štaba 6. ličke proleterske divizije
i na toj dužnosti ostao do kraja rata. Uspješno je organizovao rad Štaba
divizije u rukovođenju borbenim dejstvima, a kao iskusan, sposoban i odlučan komandant pružio je značajnu pomoć nižim štabovima u borbama na
sremskom frontu i kroz Slavoniju. U borbi kod Slavonskog Broda bio je
teže ranjen.
Poslije rata završio je Višu vojnu akademiju i Ratnu školu JNA. Bio je
komandant divizije, korpusa i vojnog područja i na dužnosti u Višoj vojnoj
akademiji JNA. Penzionisan je kao general potpukovnik.
Za narodnog heroja LAZO RADAKOVIĆ proglašen je 20. decembra 1951. godine.