Jugosloveni nisu u podjednakom broju živeli u svim delovima SFRJ. Iz tog podatka se dolazi do još jedne nedvosmislene činjenice – oni su u ogromnom broju bili raspoređeni na prostoru kojim dominira (iako nije jedini prisutan) srpskohrvatski jezik – u Srbiji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori. Narodi koji su se u jugoslovenskoj državi nacionalno emancipovali, a nisu govorili srpskohrvatskim (Slovenci i Makedonci), nisu bili skloni jugoslovenskom opredeljivanju na popisima (videti tabelu 3). To ne znači da su oni bili protivnici Jugoslavije. Naprotiv, ona je za njih bila prihvatljiv, pa i povoljan okvir upravo za pomenutu emancipaciju i očuvanje identiteta koji im je u ranijim periodima bio osporavan. Albanskom stanovništvu jugoslovenstvo je, u svakom smislu, pa i kao nacionalna pripadnost, bilo sasvim strano. Jugoslaviju su Albanci doživljavali kao nastavak srpske okupacije iz 1912. Iako su u socijalističkoj državi učinjeni brojni pokušaji da se oni integrišu u politički život zajednice, ti napori nisu urodili naročitim plodom. Jezička, verska i nacionalna podvojenost između srpskog i albanskog, odnosno makedonskog i albanskog stanovništva takođe nije išla u prilog jugoslovenskom opredeljivanju na Kosovu i u Makedoniji.
Kada se uzmu u obzir apsolutni brojevi, najviše Jugoslovena živelo je u Srbiji sa obe pokrajine (35,4%), zatim u Hrvatskoj (31,4%) i u Bosni i Hercegovini (26,9%). U odnosu na udeo u ukupnom broju stanovnika u SFRJ, veći procenat Jugoslovena imale su Hrvatska (20,5% stanovništva SFRJ, a 31,4% Jugoslovena u SFRJ), Bosna i Hercegovina (18,4% stanovništva SFRJ, a 26,9% Jugoslovena u SFRJ) i Vojvodina (9,1% stanovništva SFRJ, a 13,3% Jugoslovena u SFRJ). Kada se posebno izdvoji iz uže Srbije, i teritorija grada Beograda imala je veći udeo Jugoslovena (6,6% stanovništva SFRJ, a 13% Jugoslovena u SFRJ). U Crnoj Gori, odnos je ravnomeran (2,61% stanovništva SFRJ, 2,57% Jugoslovena u SFRJ). U užoj Srbiji nešto je veći procenat ukupnog stanovništva nego Jugoslovena (25,4% : 21,8%), a kada se odbije grad Beograd ta razlika je veća (18,8% : 8,8%). Ostale administrativne jedinice generalno imaju zanemarljiv broj Jugoslovena, a to se dodatno vidi iz odnosa koji je prikazan i za ranije pomenute republike i pokrajine – u slučaju Slovenije (8,4% : 2,6%), Makedonije (8,5% : 1,2%) i Kosova (7,1% : 0,2%).
Kako bi se dobila jasnija slika, potrebno je i republike sa velikim brojem Jugoslovena raščlaniti na regije. Kao što se već moglo uočiti iz tabela 1 i 3, kao i iz prethodnog pasusa, najveći broj Jugoslovena u Srbiji živeo je u Vojvodini i gradu Beogradu. Kada je reč o Crnoj Gori, podaci su veoma zanimljivi. Naime, skoro dve trećine Jugoslovena po nacionalnosti na teritoriji te republike naseljavalo je priobalne opštine, a blizu 50% samo tri bokokotorske opštine – Herceg Novi, Kotor i Tivat (videti tabelu 4).
U Bosni i Hercegovini teže je utvrditi regionalnu rasprostranjenost Jugoslovena, ali se načelno može reći da ih praktično nema u čisto hrvatskom delu Hercegovine, te da ih je manje u podrinjskom regionu, većinski srpskom delu Hercegovine i Bosanske krajine (Glamoč, Grahovo, Drvar, Bosanski Petrovac) i većinski muslimanskoj Cazinskoj krajini. Najviše Jugoslovena živi u velikim gradovima, u izrazito mešovitim područjima sa velikim naseljima i u širem regionu Posavine. Kada je reč o Hrvatskoj, u poređenju sa ukupnim brojem stanovnika, najmanje Jugoslovena živi u Zagorju, Međimurju i okolini Zagreba. Nešto manje ih je u Lici i Dalmaciji, nešto više u Istri, regionu Banije, Korduna i Pokuplja, te u Gorskom Kotaru, dok ih je znatno više u Slavoniji sa (hrvatskim) Sremom i Baranjom (videti tabelu 5).
Pre nego što iz izloženog izvedemo određene zaključke, treba steći utisak o jugoslovenstvu na još nižem nivou, na nivou pojedinih naselja. Budući da smo rekli da je broj Jugoslovena koji su živeli na selu, sem u pojedinim (uglavnom većim) seoskim naseljima, bio srazmerno mali, koncentrisaćemo se na gradove, pre svega one veće, sa preko 30.000 stanovnika (videti tabelu 6). Napominjemo da se radi onaseljima, a ne o istoimenim opštinama.
Osnovni zaključak koji se može izvesti iz prethodne tabele je da se trendovi na republičkom/pokrajinskom nivou za Sloveniju, Makedoniju i Kosovo ne menjaju bitno ni na nivou većih gradskih naselja. Slično je i kada se radi o drugim republikama i njihovim regionima. Procenat Jugoslovena u gradovima blizak je, odnosno srazmeran, njihovom procentu u regionima u kojima se ti gradovi nalaze. Tako Beograd (sa 14,1%) i vojvođanski gradovi imaju, u proseku, više od 10% Jugoslovena, dok se njihov broj u užoj Srbiji kreće oko 5%. U Bosni taj procenat u većim gradovima ne pada ispod 20%, a na nivou svih gradova u BiH je 18,6% (u Hrvatskoj 12,6%, u Vojvodini 11,2%, u užoj Srbiji sa Beogradom 8,8%, a u Crnoj Gori 7,9%). U Crnoj Gori dva najveća grada – Titograd (Podgorica) i Nikšić – imaju, međutim, ispod 5% Jugoslovena. U Hrvatskoj – u glavnom gradu Zagrebu ima ih svega 8,8%, dok njihov procenat u Slavoniji ne pada ispod 20%, u Gorskom Kotaru i Istri se kreće između 15 i 22%, a u Dalmaciji je u proseku oko 11-12%. Kada je reč o selima, koja ne možemo tabelarno prikazati, samo u Vojvodini (5,3% ukupnog seoskog stanovništva), Hrvatskoj (4,8%), Crnoj Gori (3,4%) i BiH (3,2%) postoji nešto veći udeo Jugoslovena. Na Kosovu je taj procenat 0,1%, u Makedoniji 0,4%, Sloveniji 0,6% i užoj Srbiji 1,4%. Kada je reč o Vojvodini, Hrvatskoj i BiH jasno je da je veći procenat Jugoslovena na selu u tesnoj vezi sa veličinom naselja i njihovom etničkom mešovitošću. Veća naselja koja nisu etnički čista, čak i kada su seoska, imala su i veći broj Jugoslovena – a takva su upravo naselja u Slavoniji, Vojvodini i bosanskoj Posavini. Mala naselja seoskog tipa, čast izuzecima, po pravilu nisu imala mnogo jugoslovenski opredeljenog stanovništva – za tako nešto nisu stvoreni ni kritična masa, ni kulturološke pretpostavke.